Samo dobri poznavaoci srpske književnosti u emigraciji čuli su za Milana M. Petrovića koji od 1938 godine, kad je u Beogradu štampao zbirku “Zublja rodoljublja”- u otadžbini nije objavio gotovo ništa.
A za Otadžbinu je izgoreo.
Vidi se to iz njegovih pesama-pisanih u logoru i u izgnanstvu.

Otadžbina je za njega bila velika i svestrana – slojevita, sastavljena i od istorije i od geografije, ali mnogo više od ljuavi i osećanja pulsa zemlje i muzike jezika. Otadžbina pesniku jeste sopstvena vera i kultura, katgod rodna kuća, majka i porodica.

Milan M. Petrović rodio se 01.01. 1902 godine u Vlakči. Drugi svetski rat odneo ga je u nemačko zarobljeništvo, ali je pesnik i u logorskim žicama pevao-slavio svoj jezik i svoje nacionalno ime, sećao se Božića i sjaja srpske vere i tradicije, zamišljao nebo nad zemljom u kojoj se slavi Sveti Sava, krsti sa tri prsta i peva o Boju na Kosovu.
Tamo, kraj samog logora, u Osnabriku, 1946. godine, objavljuje pesničku knjigu “ Iz ropstva u izgnanstvo” – izdavač “Rodoljub”, predgovor Miodraga Stajića.

“Odbivši da se vrati u komunizmom porobljenu Otadžbinu, Petrović je izabrao izbeglištvo. Emigrirao je u Sjedinjene Američke Države i nastanio se u Čikagu, Ilinoj, gde je radio kao običan fabrički radnik...” Tako je zapisano uz reprint izdanja zbirke “ Iz ropstva u izgnanstvo”.

U tim pesmama lepo se vidi kako je pesnik bio osetljiv i ranjiv ratnih godina 1941-1945. U odnosu na one rane stihove, iz “ Zublje rodoljublja” Petrović uz rat i u logoru sazreva. Iskustvo i saznanje, gorčina i užasi-menjaju intonaciju slave i pobede iz Zublje- u smeru elegije i nostalgije u tuđini.

Posle Drugog svetskog rata, oko svoje pedesete godine života, Petrović objavljuje “ Pesme izgnanika “ štampane čak u Melburnu, u Australiji, 1956 godine – izdanje biblioteke “ Srpska misao”.
Neposredno pred pesnikovu smrt, izašla je i četvrta zbirka Petrovićevih pesama pod naslovom “ Skamenjene suze”, u Trstu, 1962 godine. Jedna od najdocnijih, datovana 1961 godine ima naslov “ Moja vera”.

Umro je 13.04 1963. godine, na Veliku subotu i sahranjen u Libertvilu, gde, pokraj manastira Svetog Save, počivaju Vladika žički i Jovan Dučić.